یادداشت‌های مریم صراف‌زاده | اسفند ۱۳۹۹

به گوگل نچسبید

امروز بطور اتفاقی با موتور کاوش اکوسیا آشنا شدم و برای اینکه امتحانش کنم سریع اسم خودم را سرچ کردم و دیدم بعله. مواردی را برایم بازیابی کرد که در گوگل نیافته بودم. مثلا یک مقاله‌ام که در مجموعه مقالات کنفرانسی منتشر شده بود و من روحم هم خبر نداشت چون گفته بودند پذیرش نشده است. اکوسیا یک موتور کاوش است که داده‌های خود را از بینگ و یاهو می‌گیرد. به آن موتور کاوش سبز می‌گویند چون درآمد حاصل از تبلیغات را صرف کاشت درخت می‌کند.

گوگل محبوبترین موتور جستجو در ایران و دنیاست و بسیاری افراد خبر ندارند که موتورهای کاوش دیگری غیر از گوگل هم وجود دارند.  متخصصان اطلاعات توصیه می‌کنند برای کسب نتایج بهتر، به یک موتور کاوش اکتفا نکنید چون هر کدام از موتورهای کاوش الگوریتم‌های خاص خودشان را دارند و ممکن است اطلاعاتی را که از طریق یکی بدست نیاورده‌اید با آن یکی بدست بیاورید. 

انتقادهایی نیز بر گوگل وارد است که استفاده از سایر موتورهای کاوش را لازم می‌نماید. گوگل نتایج را براساس محل جغرافیایی کاربر و نیز سابقه جستجویش می‌آورد. این یعنی اینکه اگر کاربری در ایران موضوعی را جستجو کند نتایجی که می‌گیرد متفاوت از همان جستجو در آمریکاست. حتی ممکن است نتایج کاوش شما وقتی محل کار هستید با وقتی که از خانه جستجو می‌کنید متفاوت باشد. نقض حریم خصوصی و ذخیره سابقه جستجوهای کاربران از دیگر انتقادات وارد بر گوگل است.

کتابداری و کتابخانه زدایی

واضح و مبرهن است که اسم سابق رشته وزین علم اطلاعات و دانش‌شناسی، کتابداری بوده است و از سال ۱۳۹۱ این نام جدید را یدک می‌کشد. دارم صفحه معرفی گروه علم اطلاعات و دانش‌شناسی  را می‌بینم. هیچ اسمی از کتابخانه و کتابداری در آن نیست. رشته کتابداری در سال ۱۳۴۵ در دانشکده علوم تربیتی دانشگاه تهران ایجاد شده است. حیف نیست که بیش از نیم قرن تاریخچه را نادیده گرفته و حذف کنیم؟