مگی شاگرد جدیدم از هنگ‌کنگ است. کلاسمان را نشان میدهد و می‌گوید در هنگ کنگ چهار آپارتمان در چنین مساحتی هستند. خانه ها واقعا کوچکند. می‌گوید ژاپن خانه دوم هنگ کنگی هاست و گاه سالی دو بار میروند آنجا. ارزش پول ژاپن پایینترست و خیلی برایشان بصرفه است.

درسمان درباره حمل و نقل عمومی است. هوناکا شاگرد ژاپنی می‌گوید قطارها در ژاپن بسیار شلوغند. عکسی را در گوشی اش نشان میدهد که ماموری در ایستگاه قطار مردم را هل میدهد تو که جا بشوند.

شاگرد چینی می‌گوید در چین بسختی پول نقد پیدا میکنید چرا که همه تبادلات مالی بصورت الکترونیکی و با استفاده از یک برنامه بنام Alipay یا وی چت است. می‌گوید اگر باطری گوشی تان تمام بشود به هیچ چیز دسترسی نخواهید داشت. فیلترینگ اینترنت در چین بسیار قوی است و حتی گوگل هم در دسترس نیست.

دوست سنگاپوری می‌گوید در سنگاپور وظیفه تمیز کردن میز در رستوران با مشتری است و اگر کسی قبل از ترک رستوران میزش را تمیز نکند سیصد دلار جریمه میشود.

شاگرد ژاپنی می‌گوید در برخی رستوران‌های ژاپن باید کفشتان را در بیاورید و از دمپایی های رستوران بپوشید. فلسفه اش هم اینست که نگرانی های خود را پشت در بگذارید و با آرامش وارد شوید!

داریم آدرس دهی را تمرین میکنیم. شاگردان ژاپنی و کلمبیایی میگویند در کشورشان خیابان‌ها اسم ندارند و فقط شماره دارند.

شاگردان ویتنامی دمپایی می پوشند اکثرا.

همین😍خواستم اطلاعاتتان از کشورها را زیاد کنم😊و بهانه‌ای پیدا کنم برای زدودن گرد و غبار از این وبلاگ