در سال ۹۳ مطلبی از اینجانب با عنوان آشنایی با سایت‌های آموزشی آنلاین – دنیای یادگیری در اینترنت در وبلاگ یک پزشک که از وبلاگ‌های بسیار موردعلاقه‌ام است و بسیار از آن آموخته‌ام منتشر شد. پس از چندی با کمال تعجب متوجه شدم که سایت‌های بسیاری بدون ذکر نامم کل مطلب را کپی کرده‌اند. حتما برای شما هم پیش آمده است که در جستجوی گوگل با لینک‌هایی که مطالب کاملا یکسانی دارند مواجه شوید.

 بیشتر مردم بر این باورند که چون مطالب موجود در اینترنت آزادانه در دسترس هستند اجازه دارند براحتی و بدون ذکر منبع از آن‌ها استفاده کرده و حتی به دیگران ارسال کنند. بارها در ارائه‌های دانشجویان مجبور شدم تذکر بدهم که عکسی که در پاورپوینت خود آورده‌اید باید منبعش ذکر شود.

متاسفانه این مسائل سبب شده است که افراد رغبت چندانی به منتشر کردن نوشته‌ها و آثار خود در فضای وب نداشته باشند. نویسنده‌ای که دو سال از عمر خود را صرف نوشتن رمانی کرده و بعد نسخه رایگان یا پولی آن را در کانال‌های تلگرامی می‌بیند که دست به دست می‌چرخد چه انگیزه‌ای برای تولید اثر فرهنگی دیگری خواهد داشت؟ عکاس حرفه‌ای که عکس‌هایش در اینستاگرام کپی شده و در صفحات دیگر بدون ذکر نام وی بازنشر می‌شوند چه امیدی به ادامه کار خواهد داشت؟

مجوز کرییتیو کامنز کار تولیدکننده و مصرف کننده محتوا را راحت کرده است. برای حفظ حقوق معنوی خود که حداقلش ذکر نام شما در هنگام استفاده از آثارتان است این مجوز را به رایگان برای آثارتان بگیرید. مقالات و سایر منابع دسترسی آزاد نیز تحت پوشش این مجوز هستند. 

برای استفاده از آثار تحت پوشش این مجوز نیازی به کسب اجازه از پدیدآورنده نیست و ذکر منبع کفایت می‌کند. بنابراین اگر برای وب‌سایتتان یا روی جلد کتاب خود دنبال عکس مناسبی هستید یا آهنگی برای پادکست خود می‌خواهید بهترست از این آثار استفاده کنید. روش‌های دستیابی به این آثار در این مقاله ذکر شده است.

از پیکسابی هم می‌توانید برای دسترسی به عکس‌هایی که در دامنه عمومی هستند و نیاز به کسب اجازه ندارند استفاده کنید. کپی‌رایت این عکس‌ها منقضی شده و تحت پوشش مجوز صفر کرییتیو کامنز هستند.