آقای نریمانی در کامنت خود بر مطلب بدون شرح در دو پست قبلی نوشته اند:

به نظر من اینها دو بحث متفاوتن. در مورد اینکه واقعا دانشجو ها هر روز تنبل تر میشن و اساتید هم سطح توقعشون پایین تر میاد شکی نیست! در اینکه ما در طول دو سال کارشناسی ارشد اونقدری که باید و شاید درس نمیخوانیم وقتی استاد کتاب معرفی می کند شاکی می شویم که چه خبره چند فصل حذف میکنی! و ... شکی نیست
ولی من به شخصه اعتقادی به مقاله آی اس آی ندارم. من معتقدم مهم خود مقاله است و کیفیت آن. مقاله می تواند در سطح محلی یک مشکل را حل کرده باشد و در ایران هم چاپ شده باشد اما واقعا مشکلی را حل کرده باشد! و ممکن است مقاله ای هم باشد که در بهترین ژورنال باشد اما مشکلی حل نکرده باشد. به نظر من اصل و ارزش یک مقاله یا پایان نامه مفید بودن آن است نه اینکه کجا منتشر شده. البته این نظر من هست و خوشحال میشم نظر شما رو هم در این مورد بدونم

برادر نریمانی عزیز منهم کاملا موافقم که ارزش مقاله به محتوای آن و میزان سودمندی اش است و دیده ایم که فشار بر دانشگاهیان برای انتشار مقاله آی.اس.آی موجب شده است که مقاله منتشر کنیم فقط برای اینکه ارتقا و ترفیع بگیریم. دوستی میگفت همکارم در دانشگاه در اتاقش را به روی دانشجویان بسته است و فقط مینویسد و منتشر می کند که نتیجه اش طی پله های ترقی با سرعت بالا بوده و در عنفوان جوانی به مرتبه دانشیاری ارتقا یافته است!

اما این را هم در نظر بگیریم که زبان علم و زبان ارتباط علمی در دنیا، انگلیسی است و انتشار به این زبان باعث می شود مقاله خود را در دید پژوهشگرانی از سرتاسر دنیا قرار داده و بازخورد بگیریم. حالا اصراری به انتشار به صورت آی.اس.آی نیست اما از یک دانشجوی دکترا انتظار می رود که بتواند حداقل یک مقاله به زبان انگلیسی بنویسد.