از سالهای ابتدایی 2000 بحث بین المللی شدن دانشگاهها مطرح شده است که هدف آن تربیت شهروند جهانی است که بتواند در همه جای دنیا و با افرادی از فرهنگهای مختلف کار کند و بعبارتی توانمندی های بین المللی داشته باشد. از معیارهای بین المللی شدن دانشگاهها میتوان به داشتن دانشجوی خارجی، گنجاندن عناصر مرتبط با بین المللی سازی در آموزش و پژوهش، فراهم آوردن فضای تعامل بین دانشجویان خارجی و داخلی، آموزش زبانی غیر از زبان مادری به دانشجویان و دادن وزن بیشتر به پیش نیاز زبان انگلیسی برای جذب دانشجویان خارجی،  فراهم آوردن امکان گذراندن کارآموزی در دیگر کشورها، تبادل دانشجو و پژوهشگر، اعطای گرنت به دانشجویان برای شرکت در کنفرانس های بین المللی، دادن امتیاز به اساتید و کارکنان بر اساس اهتمام آنان به بین المللی سازی و ...

اما کرونا با پیامدهای زیر، ادامه برنامه‌های بین‌المللی‌سازی دانشگاه‌ها را اگر نه غیرممکن که بسیار دشوار ساخته است:

-توقف برنامه های تحصیل در خارج

-عدم پذیرش دانشجویان بین المللی (رکود 90 درصدی تحرک بین المللی دانشجویان)

-ایجاد موانع قانونی برای مهاجرت ها و مهاجرپذیری در کشورهای توسعه یافته

-لغو مسافرت های علمی دانشگاهیان

-بحران بودجه

-کاهش شدید مراودات و مبادلات علمی و دانشگاهی در عرصه بین المللی

-کاهش گرنت ها

-رکود فعالیت های پژوهشی مشترک

-تعلیق کنفرانسها و سمینارهای بین المللی