در ایام قدیم، همکاری داشتم که با اینکه ۵۰ سال هم نداشت همیشه می‌گفت من حتی  بلد نیستم فیلم توی ویدئو بگذارم و باید از بچه هایم بخواهم اینکار را بکنند. ایشان واقعا هم از فناوری هراس داشتند و حاضر بودند زحمت بیشتری به خودشان بدهند اما به فکر راه‌های بهتر انجام کار نباشند و معلوم است که علیرغم سخت‌کوش بودن، هیچ پیشرفت فردی در کارشان نداشتند. همکار دیگری هم داشتم که با وجود فهرست کامپیوتری کتابخانه، کلی وقت صرف جستجوی برگه‌دان می‌کرد.

در مقاله ای که اخیرا خواندم گفته شده که کتابخانه‌ها باید به نیازهای سه نسل متفاوت که دانش فناوری متفاوتی دارند توجه کنند:

۱. متولدان ۱۹۴۶-۱۹۶۴ که به بی بی بومرز (انفجار جمعیت بعد از جنگ جهانی دوم) معروفند.

۲. متولدان ۱۹۶۵-۱۹۸۰

۳. افرادی که بعد از سال ۱۹۸۰متولد شده اند. عنوانی که به این گروه داده شده digital natives است. بومی دیجیتال به شخصی گفته می‏شود که در دنیای رایانه‏‌ها، اینترنت، تلفن‌‏های همراه، پادکست‌‏ها، کنسول‏‌های بازی و شبکه‌‏های اجتماعی و به طور کلی در عصر دیجیتال متولد شده و رشد کرده ‏است.

به گروه یک و دو عنوان digital immigrants داده شده. یعنی آنهایی که باید از دنیای سنتی به دنیای فناوری مهاجرت کنند و مسلم است که مثل همه مهاجران برخی بهتر از برخی دیگر با محیط جدید خود را وفق می‌دهند. مثال جالبی که نویسنده ذکر کرده اینست که وقتی افراد بزرگسال به یک کشور خارجی مهاجرت می‌کنند حتی وقتی که به زبان کشور دوم بسیار هم مسلط می‌شوند از لهجه‌شان میشود فهمید که خارجی‌اند. این مهاجران فناوری هم ناخودآگاه به دنیای سنتی گریز می‌زنند. مثلا بجای یافتن اطلاعات در اینترنت به منابع چاپی مراجعه می‌کنند.

چارلز داروین می‌نویسد: آنها که بقا می یابند نه قوی‌ترین و نه باهوش‌ترینند بلکه آنهایی هستند که به بهترین نحو به تغییرات عکس‌العمل نشان می‌دهند.

نقش کتابخانه‌ها کمک به نهادینه کردن یادگیری مادام‌العمر برای تمام آحاد جامعه است تا فرایند مهاجرت به دنیای فناوری را بخوبی طی کنند.

ماخذ:

Williamson, V., Surviving change and growing the profession together. Library Management, 2006