یادداشت‌های مریم صراف‌زاده

‌اخیرا پرسشنامه‌هایی از دانشجویان تحصیلات تکمیلی دریافت می‌کنم که در واقع سوالات مصاحبه است که می‌گویند بخاطر کرونا و عدم امکان مصاحبه حضوری باید مثل امتحانات تشریحی مدرسه و دانشگاه پاسخ داد و انشا نوشت

چرا نباید از این همه پلتفرم‌هایی که برای ارتباط و مکالمه آنلاین و تصویری هست سود جست و اگر روش گردآوری داده‌ها مصاحبه است به همان صورت مصاحبه انجامش داد؟

پی‌نوشت: این پست را در لینکدین هم گذاشتم. امروز دیدم ساسان جلالی از دانشجویان خوبم کامنت گذاشته که:

چونکه خیلی از دانشجویان با امکانات زیر صفر دارن کار میکنن، نمونه ش خود من، وقتی برگشتم خونه و میخواستم کارهای پایان نامه مم بخصوص فصل چهار و پنجم رو به اتمام برسونم با هزار مشکل اینترنتی مواجه میشدم، جالبه بدونید من اینشکلی اینترنت میگرفتم، یا تو هوای 50 یا 60 درجه خوزستان میرفتم رو یه قلعه تا اینترنت بگیرم و یا بوسیله یک میله گوشیمو میفرستادم تو ارتفاع سی چهل متری تا بتونم لپ تاپ بهش وصل کنم، حالا بنظرم باز مشکلات من زیاد سخت نبود، چون قطع به یقین دانشجویان در مناطقی صد در صد بدتر از خوزستان وجود دارند که دسترسی به هیچ امکاناتی ندارن حتی آنتن موبایل که بخوان تماس بگیرن، از طرفی هزینه ها بشدت رفته بالا و یه دانشجو در صورت نداشتن خوابگاه نمیتونه خودشو ساپورت کنه و خونه بگیره... لطفا نیمه دیگر لیوانم ببیند استاد صراف عزیز

با دیدن این کامنت دلم به درد آمد. یادم رفته بود که شکاف دیجیتالی در ایران غوغا می‌کند.