یادداشت‌های مریم صراف‌زاده

مفهوم جامعه اطلاعاتی اینجا قابل درک است.  حالا تازه اینجا استرالیاست که می گویند به نسبت اروپا و آمریکا از نظر فناوری اطلاعات ضعیف است.

دکتری که برایم آزمایشات مفصلی نوشته رفته مسافرت و تا یکماه دیگر نمی آید که جواب آزمایشها را ببیند. به دکتر دیگری مراجعه می کنم. به آزمایشگاه زنگ میزند و در کسری از ثانیه نتایج روی مانیتورش است.

میخواهم جایی بروم که نمیدانم چطور باید با وسایل نقلیه عمومی بروم. از اپلیکیشنی که مخصوص این کار است استفاده می کنم. آدرس مبدا و مقصد را می دهم. از دو مسیر مختلف مرحله به مرحله راهنمایی می کند که باید مثلا هفت دقیقه پیاده بروم تا ایستگاه اتوبوس. اتوبوس فلان ساعت می آید. بعد ....

در خبرنامه مدرسه گفته اند که این هفته به پیاده روی تشویق می کنند و از والدین خواسته اند که در صورت امکان این هفته بچه ها را پیاده به مدرسه بیاورند. از مزایایش هم نوشته اند که مثلا برای سلامتی خوبست و یا میتوانید بجای اینکه حین رانندگی حواستان به جاده باشد از زمان استفاده کرده و با بچه هایتان حرف بزنید و ....برای تشویق هم سایتی هست که باید در آن ثبت نام نمود و میزان پیاده روی هر روز را در آن ثبت نمود. گفته اند که برای محاسبه مسافت بین خانه و مدرسه از گوگل مپ استفاده شود.

آنقدر همه اطلاعات ساده و آنلاین در دسترس است که پرسیدن چیزی مثل آدرس از مردم مسخره بنظر می رسد و اصلا رایج نیست.