یادداشت‌های مریم صراف‌زاده

دیروز در جلسه آنلاین shut up and write برای اولین بار شرکت کردم و بسیار لذت بردم. تسهیلگر جلسه در ابتدا از هر کداممان پرسید که درباره چه می‌خواهیم بنویسیم و هدف نگارشمان چیست. بعد گفت بروید بنویسید و دو ساعت بعد دوباره برگردید و گزارش بدهید. تذکر هم داد که گوشی‌هایتان را از خود دور کنید که تمرکزتان را بهم نزنند. بسیار ایده خوبی بود و انگیزه پیدا کردم که بصورت جدی بنشیم و بنویسم.

یادم آمد به دانشجویان تحصیلات تکمیلی و بزرگترین چالش‌ آنها یعنی نگارش پایان نامه که برای بسیاری، اولین تجربه نگارش علمی است. معمولا نگارش پایان‌نامه تا آخرین لحظه به تأخیر می‌افتد و بعد شتابزده با کپی پیست مطالب دیگران ملغمه‌ای تولید می‌شود که سهم دانشجو در تولید محتوای آن بسیار اندک است.

این جلسات shut up and write که من ترجمه‌اش کرده‌ام به «غر نزن و بشین بنویس»، در بیشتر دانشگاه‌های خارجی برای دانشجویان تحصیلات تکمیلی در تمام طول سال تحصیلی بصورت آنلاین یا حضوری برگزار می‌شود. هدف اینست که دانشجویان نگارش پایان‌نامه را به تأخیر نیندازند و نوشتن را به تجربه‌ای دائمی و مداوم تبدیل کنند. اینکه دو ساعت خودت را متعهد کنی که هیچ کاری جز خواندن و نوشتن انجام ندهی به ذهنت نظم می‌دهد و کم‌کم نگارش را بر تو آسان و تبدیل به عادت می‌کند.

Shut up and write at University of Melbourne