یادداشت‌های مریم صراف‌زاده

سیران، خواننده همیشگی این وبلاگ همت کرده و کتاب طولانی که پست قبلی معرفی کرده بودم را خوانده است و اینهم نظر او درباره این کتاب که از کامنتش کپی کرده‌ام:

سلام دوباره کتاب را دانلود کردم با کمک ابزارهای آنلاین ترجمه و تقریبا مطالعه کردم. البته در بین مشغله های مختلف .کتاب نثر روانی دارد و از همه دری سخن به میان آورده با محوریت آتش سوزی آن محل. برخی مطالب بسیار سطحی نوشته شده اند مانند آتش سوزی های تاریخی در حد یک سطر. به نظرم از یک شاخه به شاخه دیگر زود زود پریده است اما نقاط قوت کتاب هم قابل ملاحظه است. اینکه یکی از متون کتابداری است. عشق به کتاب و کتابخانه و تاسف مداری از اتفاقی که افتاده.- زبان ساده بیان مطالب - امنیت کتابخانه - اینکه کتابخانه پناه گاهی است که نویسنده ویژگی های آن مکان را تشریح کرده - نقش کتابدارها در بحران ها - انضباط افراد -ایمنی سازی مکان کتابخانه - توجه به اهمیت کتابخانه - توجه به معماری کتابخانه در مواجه با آسیب های احتمالی را بیان می کند. جملات زیبایی هم دارد مانند این جمله

library serves as a vibrant community hub, breaking the stereotype of silence and solitude

برای من هم فصل اول کتاب که درباره خاطرات شیرین نویسنده از کتابخانه محل در دوره کودکی که با مادرش مرتب می‌رفته و کتاب امانت می‌گرفته است و از مهربانی و زیبایی کتابداران می‌نویسد خیلی برایم دلنشین بود و مرا یاد خواهرزاده عزیزم انداخت که زمانی بخاطر شغل پدرش مجبور شدند به یک شهر کوچک و محروم کوچ کنند. اما این شهر کوچک یک گنجینه داشت بنام کتابخانه کانون پرورش فکری که با اینکه از خانه‌شان دور بود خواهرم سه بار در هفته او را می‌برد و کتابداران مهربان موافقت کرده بودند او را با اینکه کمتر از شش سال داشت به عضویت کتابخانه درآورند. عشق به خواندن در او بشدت رشد کرد بطوری که اگر همه بچه‌ها جلوی اسباب‌بازی فروشی نمی‌توانند مقاومت کنند او در مقابل کتاب‌فروشی‌ها.

قسمت دیگری از کتاب که خیلی دوست داشتم حمایت جامعه و داوطلبان مردمی از کتابخانه عمومی لوس‌آنجلسِ درگیرِِ آتش‌سوزی بود. وقتی آتش خاموش می‌شود زنجیره هزاران نفری از مردم تشکیل می‌شود که کتاب‌هایی را که هنوز سالم مانده بودند دست به دست رد می‌کردند و در جعبه‌های کارتنی گذاشته و از کتابخانه خارج و به جای امن منتقل می‌کردند.