به پارادوکس عجیبی در مصاحبه پذیرفته شدگان دکترا برخوردم. برخی افرادی که رتبه های خیلی خوب در آزمون کتبی داشتند نه رزومه ای قوی داشتند و نه حرف چندانی برای گفتن....

برعکس برخی افرادی که رتبه شان خیلی خوب نبود تجارب کاری پربار و موفقی داشتند...دقیقا می دانستند برای دوره دکترا چه موضوعی را می خواهند پژوهش کنند و حرف زیادی برای گفتن داشتند. بخصوص کتابداران کتابخانه های علوم پزشکی کارنامه اجرایی بسیار قوی داشتند.

از تأثربرانگیزهای روز مصاحبه هم حکایت مکرر بیکاری بود. فارغ التحصیلانی که هیچ تجربه کاری بعد از شش یا هفت سال فارغ التحصیلی ارشد نداشتند و شاید ورود به دوره دکترا حداقل جایگزینی برای بیکاری آنها بود.